Η περιβαλλοντική οργάνωση Greenpeace δημοσίευσε νέα που έχουν θέσει τον αλιευτικό τομέα της Γαλικίας στο μάτι του κυκλώνα. Σύμφωνα με την έκθεσή τους, το σκάφος τους Arctic Sunrise έπιασε επ' αυτοφώρω το Naboeiro, ένα παραγαδιάρικο με έδρα το λιμάνι του Βίγκο , ενώ πραγματοποιούσε φερόμενους παράνομους ελιγμούς σε διεθνή ύδατα του Ατλαντικού τον περασμένο Μάρτιο.
Οι εικόνες που δημοσίευσε η ΜΚΟ είναι αρκετά παραστατικές και δείχνουν μια πραγματικότητα που, θεωρητικά, θα έπρεπε να εξοριστεί από τους σύγχρονους ωκεανούς. Απεικονίζουν πώς το πλήρωμα χειραγωγεί τους καρχαρίες για να αφαιρέσει τα πτερύγιά τους και να απορρίψει τα πτώματα , μια πρακτική γνωστή ως «αφαίρεση πτερυγίων» που προκάλεσε οργή μετά τη δημοσιοποίησή της κατά τη διάρκεια της εβδομάδας της Παγκόσμιας Ημέρας Ωκεανών.
Ένα τοπίο με μεγάλο οικολογικό πλούτο υπό αμφισβήτηση
Το σκηνικό αυτών των γεγονότων είναι η περιοχή που είναι γνωστή ως Ζώνη Σύγκλισης μεταξύ των Καναρίων Νήσων και των Ρευμάτων της Γουινέας , η οποία βρίσκεται στα ανοικτά των δυτικών ακτών της Αφρικής. Αυτό δεν είναι ένα συνηθισμένο σημείο στον χάρτη. Είναι ένα οικοσύστημα εξαιρετικής βιοποικιλότητας όπου αναμειγνύονται κρύα και ζεστά νερά, δημιουργώντας μια πλούσια μάζα θαλάσσιας ζωής που είναι επί του παρόντος υποψήφια για να γίνει προστατευόμενο καταφύγιο βάσει της νέας Παγκόσμιας Συνθήκης για τους Ωκεανούς.
Το εν λόγω σκάφος, μήκους περίπου 28 μέτρων που αλιεύει από την αποβάθρα του Μπούζας εδώ και δεκαετίες, χρησιμοποιούσε παραγάδια για τις αλιευτικές του δραστηριότητες. Αν και αυτή η τεχνική είναι συνηθισμένη, το πρόβλημα έγκειται στην έλλειψη επιλεκτικότητας, καθώς η χρήση χιλιάδων αγκιστριών διευκολύνει την τυχαία σύλληψη ειδών όπως δελφίνια ή χελώνες , τα οποία αλιεύονται παρόλο που δεν αποτελούν τον κύριο στόχο του διχτυού.
Άμεσες παραβιάσεις κατά ευάλωτων ειδών
Η πιο σοβαρή πτυχή της καταγγελίας αφορά το συγκεκριμένο είδος που εμφανίζεται στις ηχογραφήσεις. Η Greenpeace ισχυρίζεται ότι το Naboeiro μετέφερε στο σκάφος τουλάχιστον τρεις μεγαλόφθαλμους αλεπόψαρους, ένα ιδιαίτερα ευάλωτο είδος του οποίου η στοχευμένη αλιεία απαγορεύεται εντελώς. Σύμφωνα με τον νόμο, εάν ένα σκάφος πιάσει κατά λάθος ένα από αυτά τα ζώα, πρέπει να το απελευθερώσει αμέσως, προσπαθώντας να του προκαλέσει όσο το δυνατόν λιγότερη βλάβη - κάτι που, σύμφωνα με τους ακτιβιστές, δεν έγινε καθόλου.
Τα βίντεο δείχνουν ότι τα ζώα όχι μόνο μεταφέρθηκαν στο πλοίο, αλλά και σφαγιάστηκαν και τα λείψανά τους πετάχτηκαν πίσω στη θάλασσα αφού τους αφαιρέθηκαν τα πτερύγιά τους. Αυτή η πρακτική παραβιάζει κατάφωρα τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς και τις διεθνείς συμφωνίες της ICCAT , οι οποίοι στοχεύουν στην αποτροπή της πώλησης μόνο των πτερυγίων (που εκτιμώνται ιδιαίτερα στις ασιατικές αγορές) ενώ σπαταλούν την υπόλοιπη βιομάζα του ζώου, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο την ισορροπία του οικοσυστήματος.
Έκκληση προς τις ισπανικές αρχές
Δεδομένης της σοβαρότητας των φωτογραφικών στοιχείων, οι υπεύθυνοι της εκστρατείας για τους ωκεανούς ανέλαβαν δράση κεκλεισμένων των θυρών. Έχουν υποβάλει επίσημο αίτημα στη Γενική Γραμματεία Αλιείας για την έναρξη έρευνας για το περιστατικό στο Ναμποέιρο και την εξακρίβωση του κατά πόσον τα γεγονότα συνιστούν σοβαρό διοικητικό ή ποινικό αδίκημα. Στόχος είναι να διασφαλιστεί ότι το θέμα δεν θα αγνοηθεί και ότι θα ενισχυθεί η επιτήρηση στην ανοιχτή θάλασσα, όπου η απόσταση από την ακτή συχνά λειτουργεί υπέρ όσων επιλέγουν να παραβιάσουν τους κανόνες.
Η Greenpeace επιμένει ότι αυτή η υπόθεση είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου ενός πολύ μεγαλύτερου προβλήματος, όπου εκτιμάται ότι σχεδόν το 40% των παγκόσμιων αλιευμάτων πετιούνται πίσω στη θάλασσα νεκρά ή θανάσιμα τραυματισμένα. Ως εκ τούτου, καλούν την ισπανική κυβέρνηση να τηρήσει την υπόσχεσή της να εγγυηθεί την προστασία τουλάχιστον του 30% των παγκόσμιων υδάτων έως το 2030, αντιμετωπίζοντας, εάν χρειαστεί, τα συμφέροντα των μεγάλων αλιευτικών εταιρειών που δίνουν προτεραιότητα στο άμεσο κέρδος έναντι της βιωσιμότητας.
Αυτό το επεισόδιο υπογραμμίζει την τεράστια δυσκολία ελέγχου των όσων συμβαίνουν χιλιάδες μίλια μακριά από την ακτή, όπου η διατήρηση της θαλάσσιας βιοποικιλότητας και η ισχύουσα νομοθεσία αντιμετωπίζουν έλλειψη αποτελεσματικής παρακολούθησης, αφήνοντας το καθήκον της ανάθεσης ευθύνης στη δημόσια διοίκηση μετά τον συναγερμό που σήμαναν οι περιβαλλοντικοί ακτιβιστές.