Μετά τις πρόσφατες βροχές και τις κινήσεις του νερού στο φράγμα La Boca , έχει αυξηθεί ο αριθμός των αναφορών από κατοίκους σχετικά με την παρουσία του λεγόμενου διαβολόψαρου , ενός πλεκόνου νοτιοαμερικανικής προέλευσης που ανησυχεί όσους χρησιμοποιούν και απολαμβάνουν αυτά τα οικοσυστήματα.
Το είδος, γνωστό στα ενυδρεία για τον «καθαριστικό» του ρόλο, έχει εγκατασταθεί σε διάφορα μέρη του Νουέβο Λεόν . Οι ντόπιοι εργάτες και ψαράδες υποστηρίζουν ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση και ότι παρατηρούνται περισσότερα δείγματα κάθε εποχή.
Πρόσφατες θεάσεις στο Νουέβο Λεόν
Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ένας λάτρης του ψαρέματος κοινοποίησε εικόνες ενός δείγματος που αλιεύτηκε στο φράγμα La Boca , προκαλώντας μια σειρά από σχόλια που ζητούσαν αυξημένη εξόρυξη για την προστασία των ιθαγενών ειδών.
Τα τοπικά μέσα ενημέρωσης περιόδευσαν στην περιοχή και εντόπισαν τουλάχιστον δύο ψάρια μετά την πρόσφατη αποστράγγιση. Τα βίντεο δείχνουν τις οστέινες πλάκες και τις σκούρες ρίγες που χαρακτηρίζουν αυτά τα λορικαρίδια.
Το προσωπικό που εργάζεται σε σκάφη αναψυχής επεσήμανε ότι οι πλέκοι τείνουν να κινούνται σε μεγαλύτερα βάθη και μακριά από τους κυματοθραύστες , γεγονός που εξηγεί γιατί δεν είναι πάντα ορατοί με γυμνό μάτι.
Σύμφωνα με μαρτυρίες που συγκεντρώθηκαν στην περιοχή, ο ρυθμός αναπαραγωγής τους θα συνέβαλε στην εμφάνιση περισσότερων αναφορών κάθε χρόνο, κάτι που είχε ήδη σημειωθεί το 2022 και το 2023 στην ίδια δεξαμενή.
Πληγείσες περιοχές: La Boca, La Silla και Ramos
Εκτός από το φράγμα του Σαντιάγο, αρκετά δείγματα καταγράφηκαν στον ποταμό Λα Σίγια (Γουαδελούπη) σε βραχώδεις περιοχές κοντά στη Λα Παστόρα, επιβεβαιώνοντας την παρουσία τους σε αστικές υδάτινες οδούς.
Στο Μοντεμορέλος, οι κάτοικοι έχουν αναφέρει θεάσεις στον ποταμό Ράμος , ενώ στο φράγμα Ελ Κουτσίγιο (Κίνα, Ολλανδία) έχουν καταγραφεί σποραδικές συλλήψεις του ίδιου είδους.
Η σύμπτωση των καταγραφών σε ποτάμια και δεξαμενές υποδηλώνει ότι, εάν ήδη αποικίζουν αστικές περιοχές , η μετάβαση σε άλλα φράγματα στην πολιτεία μπορεί να είναι μόνο θέμα χρόνου.
Επιπτώσεις στο οικοσύστημα και την αλιεία
Το διαβολόψαρο ανταγωνίζεται για τους πόρους τα ιθαγενή ψάρια και μπορεί να καταναλώσει αυγά και γόνο ειδών οικολογικού και αλιευτικού ενδιαφέροντος, όπως λαβράκι, τιλάπια ή μοτζάρα.
Η συνήθειά τους να σκάβουν στοές για φωλιές διαβρώνει τις όχθες των ποταμών και μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την υδραυλική υποδομή. Επιπλέον, αφαιρώντας ιζήματα, αυξάνουν τη θολότητα του νερού , επηρεάζοντας τα είδη που απαιτούν καθαρό νερό.
Σε συστήματα όπου το είδος εξαπλώνεται, υπάρχουν αναφορές για μείωση των αλιευμάτων de peces εμπορικό, προσθέτοντας οικονομική πίεση στις κοινότητες που εξαρτώνται από την ερασιτεχνική αλιεία ή την αλιεία βιοπορισμού.
Παράγοντες αναγνώρισης, προέλευσης και επέκτασης
Είναι plecos της οικογένειας Loricariidae , ενδημικά στις λεκάνες του Αμαζονίου και του Ορινόκο. Με την πάροδο του χρόνου μπορούν να ξεπεράσουν τα 50-60 cm σε μήκος και το δέρμα τους καλύπτεται με αγκαθωτές πλάκες.
Έχουν καφέ χρώμα με κηλίδες ή ρίγες και είναι συνήθως νυκτόβια . Αν και γενικά δεν είναι επιθετικά, υπερασπίζονται την επικράτειά τους από άλλα ψάρια.
Αντέχουν σε αντίξοες συνθήκες: υπάρχουν καταγραφές επιβίωσης έως και 14 ωρών εκτός νερού χάρη στις προσαρμογές για την απόκτηση οξυγόνου από τον αέρα, γεγονός που ευνοεί την επιμονή τους.
Μια συνηθισμένη μέθοδος εισαγωγής είναι η απελευθέρωση δειγμάτων ενυδρείου όταν μεγαλώνουν πολύ. Χωρίς φυσικούς θηρευτές και με υψηλούς ρυθμούς αναπαραγωγής, οι πληθυσμοί τους εκρήγνυνται ραγδαία.
Οι συστάσεις των ειδικών και των αρχών επικεντρώνονται στην πρόληψη : να μην απελευθερώνονται εξωτικά ψάρια σε ποτάμια ή φράγματα, να αναφέρεται η θεάση τους, να καθαρίζεται και να απολυμαίνεται ο εξοπλισμός πριν από την αλλαγή υδάτινων σωμάτων και να τηρούνται οι ισχύοντες κανονισμοί.
Σε περίπτωση σύλληψης κατά τη διάρκεια επιτρεπόμενων δραστηριοτήτων, συνιστάται να μην επανεισάγετε τα ψάρια και να ακολουθείτε τις τοπικές οδηγίες διαχείρισης. Οι ομάδες της γειτονιάς προωθούν ενημερωτικές δράσεις για τη μείωση των περαιτέρω απελευθερώσεων.
Με θεάσεις στη Λα Μπόκα, τη Λα Σίγια, το Ράμος και το Ελ Κουτσίγιο , η εξάπλωση του διαβολόψαρου στο Νουέβο Λεόν διαμορφώνεται ως μια περιβαλλοντική πρόκληση που απαιτεί παρακολούθηση, εκπαίδευση και μέτρα βιώσιμης διαχείρισης από τους θεσμούς και τους πολίτες.