Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Palaeontologia Electronica , διευθύνεται από τον Kenshu Shimada του Πανεπιστημίου DePaul στο Σικάγο και περιλαμβάνει τη συμμετοχή Δανών ερευνητών. Ο σπόνδυλος, με διάμετρο 23 εκατοστά, είναι ο μεγαλύτερος που έχει καταγραφεί ποτέ σε ψάρι , ζωντανό ή απολιθωμένο. Με βάση αυτό το εύρημα, οι επιστήμονες έχουν εκτιμήσει ότι το δείγμα θα μπορούσε να έχει φτάσει σε μήκος περίπου 24,3 μέτρα και βάρος σχεδόν 94 τόνους, κατατάσσοντάς το μεταξύ των μεγαλύτερων θαλάσσιων θηρευτών όλων των εποχών.
Ένα απολίθωμα χαμένο για δεκαετίες
Η ιστορία αυτής της ανακάλυψης μοιάζει σχεδόν σαν να έχει βγει από ταινία. Στα τέλη της δεκαετίας του 70, μια ανασκαφή στον σχηματισμό Gram στη νότια Δανία αποκάλυψε περίπου είκοσι σπονδύλους που ανήκαν σε ένα μόνο δείγμα μεγαλόδοντα. Ανάμεσά τους ήταν ένα εξαιρετικό κομμάτι, μεγαλύτερο από οποιοδήποτε άλλο γνωστό. Το υλικό φυλασσόταν στο Γεωλογικό Μουσείο της Κοπεγχάγης, αλλά το 1989, κατά τη διάρκεια μιας μεταφοράς μεταξύ αποθηκών, το κουτί που περιείχε τα απολιθώματα χάθηκε εντελώς . Για χρόνια, οι ερευνητές μπορούσαν να συμβουλευτούν μόνο παλιές φωτογραφίες.
Μόλις το 2010, σχεδόν τυχαία, ένας επιμελητής μουσείου, ο Bent Erik Kramer Lindow, βρήκε ένα κουτί με διάσπαρτα λείψανα. Αφού τα εξέτασε, συνειδητοποίησε ότι επρόκειτο για θραύσματα αυτών των σπονδύλων που έλειπαν. Αν και κατεστραμμένα, διατηρούσαν αρκετές πληροφορίες για να αναλυθούν. Η εκ νέου ανακάλυψη ήταν μια πραγματική χαρά για την επιστημονική κοινότητα , καθώς επέτρεψε την επαλήθευση μετρήσεων που μέχρι τότε υπήρχαν μόνο στη βιβλιογραφία.
Επιβεβαίωση του γιγαντιαίου μεγέθους
Η ομάδα του Shimada εξέτασε τον σπόνδυλο χρησιμοποιώντας τεχνικές μικροϋπολογιστικής τομογραφίας και επιβεβαίωσε ότι η διάμετρος του έφτανε τα 23 εκατοστά, ακριβώς την τιμή που είχε περιγραφεί πριν εξαφανιστεί το απολίθωμα. Αυτή η μέτρηση είναι το κλειδί για την υποστήριξη των πιο φιλόδοξων εκτιμήσεων για το μέγεθος του μεγαλόδοντα , καθώς οι σκελετοί καρχαριών είναι χόνδρινοι και σπάνια απολιθώνονται, εκτός από τα δόντια. Επομένως, οι σπόνδυλοι αποτελούν κρίσιμη πηγή πληροφοριών.
Συγκρίνοντας τη διάμετρο της σπονδυλικής στήλης του με αυτή των σύγχρονων καρχαριών και άλλων απολιθωμάτων, οι ερευνητές υπολόγισαν ότι το δανέζικο δείγμα είχε μήκος περίπου 24,3 μέτρα. Αν και τα μοντέλα ανάπτυξης υποδηλώνουν ότι ο μεγαλόδοντας θα μπορούσε να ήταν ελαφρώς μεγαλύτερος, τα 24,3 μέτρα αντιπροσωπεύουν την πιο επιστημονικά ορθή εκτίμηση μέχρι σήμερα . Επιπλέον, το εκτιμώμενο βάρος του, 94 τόνοι, το καθιστά έναν πραγματικό κολοσσό των ωκεανών.
Νέα δεδομένα για τη βιολογία του
Η ανάλυση των σπονδύλων δεν χρησίμευσε μόνο για τη μέτρηση της ηλικίας του ζώου. Χρησιμοποιώντας μικρο-αξονική τομογραφία, οι επιστήμονες εντόπισαν τουλάχιστον 64 ζώνες ανάπτυξης, παρόμοιες με δακτυλίους δέντρων, υποδεικνύοντας ότι ο μεγαλόδοντας ήταν τουλάχιστον 64 ετών όταν πέθανε . Αυτή η μακροβιότητα ευθυγραμμίζεται με τη βιολογία των σύγχρονων θαλάσσιων καρχαριών, οι οποίοι ζουν επίσης για αρκετές δεκαετίες.
Αλλά υπάρχουν και άλλα. Στα ίδια ιζήματα όπου εμφανίστηκαν οι σπόνδυλοι, οι ερευνητές βρήκαν μικρά λέπια και θραύσματα βραγχίων που ανήκαν σε ένα απολιθωμένο καρχαρία προσκυνητή. Όλα υποδηλώνουν ότι αυτά τα υπολείμματα ήταν το περιεχόμενο του στομάχου του μεγαλόδοντα, παρέχοντας την πρώτη άμεση απολιθωμένη απόδειξη της διατροφής του . Ο μεγαλόδοντας όχι μόνο κυνηγούσε μεγάλα θηράματα, αλλά τρεφόταν και με άλλους μεγάλους καρχαρίες, όπως ο καρχαρίας προσκυνητής.
Αυτή η ανακάλυψη ενισχύει την ιδέα ότι ο μεγαλόδοντας ήταν ένας ευκαιριακός και κυρίαρχος θηρευτής, ικανός να προσαρμόζει τη διατροφή του σε οτιδήποτε έβρισκε. Οι σπόνδυλοι που ανακαλύφθηκαν ξανά όχι μόνο επιβεβαιώνουν το τεράστιο μέγεθός του, αλλά παρέχουν και πολύτιμες ενδείξεις για το πώς ζούσε και τι έτρωγε αυτός ο γίγαντας των προϊστορικών θαλασσών . Αναμφίβολα, αυτό είναι ένα ακόμη βήμα προς την κατανόηση ενός από τα πιο συναρπαστικά ζώα που υπήρξαν ποτέ.
